Skarabeusz

Skarabeusz jest jednym z najstarszych i powszechnie stosowanych symboli starożytnych Egipcjan. Ma podwójną symbolikę: Skarabeusz ze złożonymi skrzydełkami symbolizuje dyscyplinę, życie które jeszcze nie przekształciło się w egzystencję, które dopiero zaczyna swoją podróż próbując powoli rozłożyć skrzydła dochodząc do momentu, gdy zacznie nimi w końcu szybko poruszać. To masywne stworzenie żyjące do tej pory blisko ziemi, ten owad pełzający z mozołem i zostawiający za sobą ślady w pisaku, nagle unosi się i leci do słońca, przekształcając się w Cheper, symbol inicjacji i mistrza związanego z Amonem - uskrzydloną tarczą słoneczną.

Grecy i Rzymianie zaadoptowali wykutą na kamiennych kolumnach sentencję, która wydaje się podtrzymuje znaczenie świętych skarabeuszy z egipskich świątyń: "Jestem Cheper, uczeń; kiedy mam rozpostarte skrzydła, wracam do życia".

Egipski hieroglificzny "Cheper" oznacza "stający się", innymi słowy stworzyć kogoś, nadać komuś formę, "przebudować się". Z tego powodu skarabeusz jest symbolem wskrzeszenia i obrazem samoodnawiającego się słońca. Dlatego też skarabeusz reprezentowany jest jako niosący pomiędzy odnóżami kulę, co z jednej strony oznacza słońce odradzające się każdego dnia, a z drugiej strony ucznia, który odrodził się z własnego rozkładu. Skarabeusz prowadzi całe swoje życie utknąwszy na ziemi tocząc przed sobą ciężką kulkę gnoju z której się odrodzi, ponieważ złożył w niej własne nasiono. Na koniec swojego życia skarabeusz rozwija swoje skrzydła i leci do słońca przekonany o swoim przeznaczeniu, dokładnie w momencie gdy wznosi się w powietrze zaczyna rozumieć, że urodził się by latać.

W Chinach znajdujemy tą samą symboliczną interpretację: "Skarabeusz toczy swoją kulkę, z której to wywoływane jest życie" jak mówi "Sekret Złotego Kwiatu". Taoistyczni komentatorzy przywołują działania żuka gnojarza jako przykład umiejętności w tym co z pozoru nieumiejętne i perfekcji w tym co wydaje się nieperfekcyjne, o czym mówił Lao Tzu (Laozi) i co stanowi kryteria Mądrości.

Księgi "Chilam Balam" napisane przez Majów opisują skarabeusza jako brud ziemi, w znaczeniu materialnym jak i moralnym, którego przeznaczeniem jest stać się świętym.